Ogólna diagnostyka motocykla

Przed przystąpieniem do naprawy całego motocykla lub któregokolwiek z jego zespołów, konieczne jest wstępne określenie stanu technicznego pojazdu i zakresu naprawy, czyli przeprowadzenie tzw. diagnostyki. Diagnostyka powinna objąć główne zespoły motocykla, a jej wyniki dają podstawę do decyzji, czy należy naprawiać cały motocykl, czy też tylko jeden z jego zespołów. Jak już poprzednio wspomniano, należy przy tym kierować się zasadą, że jeżeli jeden z głównych zespołów wymaga bezwzględnej naprawy, zaś pozostałe zespoły wykazują znaczne zużycia wówczas należy naprawiać cały motocykl. Typowe metody diagnostyczne na podstawie których kwalifikujemy pojazd do naprawy zostaną omówione poniżej.

Diagnostyka ogólna opiera się przede wszystkim na dokładnych oględzinach oraz sprawdzeniu działania poszczególnych zespołów motocykla. Pożądane jest przy tym posługiwanie się pewnymi przyrządami jak np. stetoskopem, manometrem do mierzenia ciśnienia sprężania w cylindrze i innymi.

Przed szczegółowym sprawdzeniem stanu poszczególnych zespołów oraz ich działania należy dokładnie obejrzeć cały motocykl. Pozwala to na zorientowanie się co do uszkodzeń zewnętrznych jak np. pogięcie lub popękanie niektórych części, wycieki olejów i smarów, stan lakieru i powłok ochronnych itp.

Przegląd powinien odbyć się dwukrotnie: przed i po umyciu motocykla. Przed umyciem korzystamy z tego, że na brudnym motocyklu widoczne są wszelkie ślady nieszczelności i przecieków. Szczególną uwagę należy zwrócić na następujące miejsca ewentualnych nieszczelności:

Wyniki przeglądu należy notować. Nie będzie to zbędną "biurokracją" lecz po prostu zapobieganie zapomnieniu gdy przecieki będą niewidoczne na umytym motocyklu. Ponadto takie notatki ułatwiają dokładne zdanie sobie sprawy ze stanu technicznego motocykla i są niezbędne do racjonalnego zaplanowania naprawy.

Drugi przegląd odbywa się po umyciu, a właściwie już podczas mycia i wycierania motocykla. Pozwala on na wykrycie uszkodzeń zewnętrznych jak pęknięcia, złamania, wgniecenia lub zgięcia, jak również na stwierdzenie braków, urwanych lub odkręconych i zagubionych części.

Warto przypomnieć, że nieumiejętne mycie motocykla może sprawić dużo kłopotu. Tylko wyjątkowo zabłocony można umyć strumieniem wody. Trzeba przy tym uważać aby woda nie dostała się do filtra powietrza, gaźnika, przerywacza, piast kół, łożyska główki ramy i łańcucha. W przeciwnym razie silnik nie da się uruchomić, a sprawdzenie działania hamulców okaże się niemożliwe, nie mówiąc już o tym, że łożyska zdążą zardzewieć przed przystąpieniem do naprawy.

Normalnie części lakierowane zmywa się gąbką płukaną w wiadrze z wodą, bowiem czyszczenie na sucho niszczy lakier. Części aluminiowe i pokryte galwanicznie (chromem, niklem i kadmem), jak również lakierowane części bardzo zabrudzone smarami najlepiej myć nieetylizowaną benzyną za pomocą pędzla.

Nafty i oleju napędowego nie zaleca się używać do mycia motocykla, nie wysychają bowiem z mytych powierzchni, brudzą oraz działają niszcząco na gumę i większość lakierów. Poważny kłopot sprawia nafta lub olej napędowy po dostaniu się do szczęk: zatłuszczone okładziny trzeba wtedy wymienić na nowe, gdyż nawet wypalenie nie przywróci im pierwotnej jakości. Tylko zardzewiałe lub zapieczone gwinty można zwilżać naftą, co po paru godzinach znacznie ułatwia odkręcenie śruby lub nakrętki.

Po umyciu i drugim przeglądzie można przystąpić do właściwej diagnostyki motocykla. Należy przy tym wziąć pod uwagę stan licznika kilometrów oraz ogólne utrzymanie motocykla.

Dużą pomocą jest znajomość zachowania się motocykla w ostatnim okresie eksploatacji. Ogólne pogorszenie się właściwości dynamicznych motocykla, zwiększenie zużycia paliwa, zwiększenie zużycia oleju w silnikach czterosuwowych, wszelkie nienormalne odgłosy towarzyszące pracy silnika, mechanizmów napędowych i zawieszeń służyć mogą jako wskazówki we właściwym zidentyfikowaniu niedomagań.

Jest to o tyle istotne, że niedomagania występujące sporadycznie w czasie normalnej eksploatacji, mogą nie ujawnić się przy jednorazowych oględzinach i jeździe kontrolnej. Dlatego użytkownik motocykla powinien zawsze analizować działanie swego pojazdu. Spostrzeżenia jego będą stanowić cenną wskazówkę przy przeprowadzaniu naprawy zarówno we własnym zakresie, jak i dla warsztatów naprawczych, bowiem znacznie ułatwią zdefiniowanie niedomagań.

Doświadczony motocyklista jest w stanie zidentyfikować niedomagania swego pojazdu na podstawie bezpośrednich spostrzeżeń z eksploatacji, bez uciekania się do specjalnych czynności diagnostycznych.

Pełny zakres czynności diagnostycznych niezbędny jest w przypadku kwalifikowania do naprawy bliżej nieznanego motocykla. Mimo to, omówione powyżej typowe wskazówki dotyczące wykrywania określonych niedomagań mogą być pomocne każdemu użytkownikowi motocykla.

Dla zachowania systematyczności i dokładności najlepiej przeprowadzić diagnostykę w następującej kolejności:

  1. silnik,
  2. mechanizmy napędowe,
  3. rama, zawieszenia, kierownica,
  4. koła, hamulce,
  5. wyposażenie elektryczne,
  6. nadwozie i osprzęt.

Powrót do strony głównej